Kilka dni później biegałam – jak często, żeby odreagować napięcie i zmęczenie.
Na słuchawkach włączyłam historię Jego życia.
Słuchałam o człowieku, który nie poddał się mimo upokorzeń, odrzucenia i trudności.
O kapłanie, który trwał, choć po ludzku wszystko się rozsypywało.
W pewnym momencie zatrzymałam się i powiedziałam wprost:
„Ojcze Stanisławie, ja już nie mam siły.
Nie wiem, co zrobisz, ale jesteś ostatnią deską ratunku naszego trudnego małżeństwa.
Wstaw się za nas – za te ciche dni, za pretensje o nic, za milczenie i narastające zmęczenie.”
Szczera do bólu.
Jeszcze niezłamana, a jednak bliska beznadziei.
Wyczerpana.
W kolejnych łzach.
Nie było wielkiego dramatu, nie było latających talerzy, głośnych awantur.
Były ciche dni.
Obrażanie się.
Niewypowiedziane pretensje.
Domysły i nadinterpretacje.
Powtarzające się napięcia.
To ten rodzaj kryzysu, który nie wybucha – ale powoli łamie od środka.
Nie miałam siły, Jezus mnie – nie słyszał, tak myślałam. Jedyne co, to obydwoje czuliśmy, że jest jakaś niewidzialna Siła – jakaś „taśma”, która nie pozwalała podjąć tego ostatecznego kroku, tej nieodwracalnej, ziemskiej decyzji.
I właśnie wtedy pojawiła się myśl – Tereska mówiła o „Jakimś Silnym Świętym”, kto to jest ten Stanisław?
Święty Stanisław Papczyński (1631–1701) był kapłanem, założycielem Zgromadzenia Księży Marianów i gorliwym czcicielem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Tej samej Matki Bożej, którą kochamy w naszym domu? A jakże! Tej samej!
Był człowiekiem:
radykalnej wiary,
ogromnej determinacji,
wierności mimo odrzucenia i niezrozumienia.
Doświadczał trudności, upokorzeń, walki o przetrwanie swojego zgromadzenia.
Nie zrezygnował.
Nie poddał się.
Dlatego dziś wielu wiernych nazywa go Orędownikiem spraw po ludzku beznadziejnych.
Powiedziałam mężowi, że wezwałam takiego Świętego Stanisława, któremu wręcz postawiłam ultimatum i obrałam jako ostatnią deskę ratunku naszego małżeństwa.
Miesiąc później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam.
Mąż – po wielu latach nieobecności w kościele – powiedział:
„Pojedźmy do Ojca Papczyńskiego.”
Pojechaliśmy do Sanktuarium św. Stanisława Papczyńskiego w Górze Kalwarii.
I w niewidzialny sposób, skorupy naszego kamiennego serca zaczęły rozpadać się w proch. Tam, zaczęło się coś nowego.
Nie fajerwerki.
Nie spektakularny cud.
Ale powrót.
Powolny.
Prawdziwy.
Święty Stanisław nie wyciągnął szabli, nie dał klapsa, choć nam obydwojgu należało się solenne lanie 🙂
Coś musiał zrobić, bo od tego momentu na chwilę zrobiło się gorzej, by potem krok po kroku z gruzów i popiołów odrodziło się nasze małżeństwo.
I zaczęło się więcej w naszym domu modlitwy, rozmowy, prób wypracowania innych zachowań, korzystania z sakramentów, szczególnie spowiedzi. Od tego też momentu zaczęliśmy intensywnie wyjeżdżać do różnych świętych miejsc na świecie. Przez kilka lat zwiedziliśmy moc kościołów, sanktuariów, miejsc objawień i kultu religijnego. Chwała Tobie Panie! Spełniłeś wszystkie moje najskrytsze marzenia!
Nasze doświadczenie pokazało nam, że:
łaska działa w czasie,
kryzys nie musi oznaczać końca,
małżeństwo jest drogą nawrócenia dwóch osób.
Jeśli dziś ktoś czyta te słowa i czuje, że jego małżeństwo jest na granicy –
nie wstydź się prosić o pomoc.
Czasem potrzeba:
jednej szczerej modlitwy,
jednego „Boże, już nie mogę”,
jednego aktu buntu i jak ja to mówię: stuknięcia baletką o podłogę, by Jezus zbudził się z letargu;)
Święty Stanisław Papczyński dla nas bardzo ważny, w naszej wspólnej drodze nawrócenia.
W miarę możliwości wracamy do Góry Kalwarii – na Marianki, szczególnie w pierwsze soboty miesiąca. Uczestniczymy w Różańcu świętym, Mszy świętej oraz Adoracji z modlitwą o uzdrowienie.
Na zakończenie nabożeństw wsłuchujemy się w świadectwa braci i sióstr, którzy – podobnie jak my – dzięki wstawiennictwu Ojca Stanisława doczekali się realnej, często po ludzku nieprawdopodobnej łaski w swoim życiu.
